Уақыттың жыршысы

Есей – әдебиетке өз қатарластарынан кешірек келген ақын. Оның Алмат Исәділ, Рүстем Есдәулет, Танакөз Толқынқызы, Алмас Темірбай сияқты қатарластарының алғашқы жинақтары жаңа ғасырдың басында-ақ жарық көріп үлгерді. Есей әдебиетке үлкен дайындықпен, тәжірибесін жетілдіре отырып келді. Ол лап етіп жанып, тез сөнетін ақындардың қатарынан емес. Өзінің айтары бар өнер иесі. Ішкі дайындығы мықты, жаттығулар шыңдаған спортшы тәрізді. Жырларында тазалық пен тереңдік байқалады. Өмірлік тәжірибесін өлеңдерінде өте жақсы қолдана біледі. Оған бұл жинақтағы жырлары дәлел.

Адамға кешірімділікті үйреткен – Алла. Пай­ғам­барымыздың (с.ғ.с.) кешірімді болғанын көптеген мысалдармен дәлелдеуімізге болады. Имандыадам – кешірімді. Иманды жанда бос кеуде, жалған көкірек болмайды. Жаратушы кешірімділерді, мейірімді, қамқор жандарды ұнататыны, бұл өмір осындай адамдармен көрікті екені бәрімізге аян. Біз кінә өзімізде емес, досымызда болып тұрып, сол достың кемшілігін көңілден өшіріп, кешірім берсек, ертең басқалар да сені кешіреді емес пе?! Міне, Есейдің жырларында осындай кішіпейілдік пен ізгілік бар.

           «Өмірді кітап демес кім» деп басталатын өлеңінде ақын:

          Әр күнді жұмбақ өткеріп,                                             Бәрінен кейде безінем,

          Жаныма табам дауа мың.                                             Көңілімнен шықпай көргенім...

          Өзімді лезде жек көріп,                                                 Өзгеге емес, өзіме,

          Лезде сүйіп қаламын.                                                   Қарама-қарсы пендемін.., – деп толғанады.

Уақыт өтуде. Сол уақытты кім қалай іске жаратып, пайдаланып жатыр? Ақиқатқа жетуге талпынудамыз ба, жоқ, әлде сана-сезіміміз ұйқыдан әлі ояна алмай жатыр ма? Есей Жеңісұлы уақытты тиімді пайдалануды бізге меңзейді, ескерткісі келеді. Себебі, ақын – уақыттың жыршысы.

Саят Қамшыгер